Masamda seçmen kağıtlarını görünce birkez daha oturup düşünüdüm "yahu ne oluyor bize?" diye.'Evet' diyeni de, hayır diyeni de ayrı ayrı gözlemliyorum.Acaba hangisi bu milletin geleceğini düşünüyor? Mesela evet diyenlere şöyle bir bakıyorum ve gözlerinde 13 eylül sabahının ışığını rahatça görebiliyorum.Çok emin ve sakin adımlarla 'evet' diyor halk.İktidara bakıyorum ve bir umut görüyorum.Bir de madalyonun diğer yüzüne bakıyorum.Büyük bir kinle, hırsla ilerliyorlar.Sanki "direk söyleyemiyoruz ama biz, geçmişte yaşananlardan dolayı bir rahatsızlık duymuyoruz.Bu bizim için siyasi bir mevzudur ve bu durumda korumamız gereken siyasi rantımızı düşünmemiz gerekir" diyorlar.



Türkiye Cumhuriyeti'nin dirliğine ve bütünlüğüne kasteden 80 darbesinin başrollerinin, 12 Eylül'de yarattığı askeri anayasaya dur demek için yine 12 Eylül'de sandığa giderek demokrasinin gücünü göstermemiz gerekmektedir.Bugün muhalefet cephesi bu anayasa değişikliği için teşekür edip, desteklemesi gerekirken aksine mmitingler düzenleyip halkı 'hayır' oyuna teşvik ediyorlar.Bakın, bu bir siyasi parti meselesi değildir.Ancak muhalefet hükümete karşı kendisini her zaman bir sataşma mekanizması olarak gördüğü için ülkede hep bir kutuplaşma ortamı oluşmuştur.

80 Darbesiyle onlarca politikacı idam edilmiş, 1 milyon küsür insanımız haksız yere fişlenmiş, sayısız kişiye işkenceler, zulümler yapılmış, basın susturalarak tonlarca gazete ve dergiler yakılmıştır.O dönemde ordunun başını çektiği kargaşa ortamında yaratılan bu darbe anayasasından bir an önce arınmak yerine siyasi rant uğruna sessiz kalmak hiç de aklıselim bir iş değildir.Ancak şu da bir gerçektir ki tüm bunlara rağmen muhalefet tabanından bir avuç insan belkide yıllarca hizmet ettiği partisinden kopma tehlikesini dahi göze alarak büyük bir özveriyle 'evet' diyebiliyor.Türkiye bu yeni sivil anayasaya öyle muhtaç ki sanki hayırcı zihniyetin birçoğu evet demek için fırsat kolluyor ama bunu yapamıyor.